Pewien mężczyzna zniknął na 40 lat, aż pewna kobieta kupiła stary, używany samochód

Salon aukcyjny nie był ani luksusowy, ani lśniący. Margaret wydawała się jedną z wielu obojętnych kupców, ale jej wzrok zatrzymał się na srebrnym Mercedesie-Benz 190E – „Baby Benz”, o którym marzyła od liceum. Jej stara Toyota niedawno kompletnie się zepsuła i teraz postanowiła zaryzykować. Nikt nie podniósł ręki, a kiedy młotek licytatora uderzył w drewno, samochód trafił w jej ręce za mniej niż miesięczną pensję. Silnik ryknął, zatrzeszczał i zgasł. W warsztacie mechanik Ken tylko pokręcił głową: „Zobaczymy, co da się zrobić”. Następnego dnia zadzwonił. W jego głosie było coś dziwnego. „Margaret… nie znaleźli usterki w twoim samochodzie. Coś zupełnie innego”. Na stole warsztatowym leżała przezroczysta plastikowa torba. W środku znajdowała się stara rolka filmu i pożółkła kartka papieru złożona na cztery. Napisano na niej pospiesznie: „Wychodzę. Proszę na mnie nie czekać. – D., 3 marca 1985”. Żadnego innego nazwiska, żadnego wyjaśnienia. Ciekawość przerodziła się w niepokój. Tego wieczoru otworzyła laptopa i zaczęła szukać. Kilka minut później na ekranie pojawiła się znajoma twarz. „David Armitage, 25 lat. Zaginął w marcu 1985”. Wszystkie wycinki z gazet mówiły to samo: żadnego śladu, żadnego ciała, żadnego wyjaśnienia. W końcu podjęła decyzję i pojechała pod znaleziony adres. Drzwi otworzyła kobieta o siwych włosach i zmęczonym wyrazie twarzy. To była Evelyn Armitage. Margaret opowiedziała jej wszystko – o samochodzie, filmie, liście. Evelyn milczała przez długi czas, patrząc na zdjęcia. „Jego samochód wrócił? Po tylu latach?” – wyszeptała. Potem wyciągnęła kopertę z gotówką. „Zawsze odkładam trochę na bok, na wypadek gdyby ktoś się dowiedział. Proszę, weź. Idź. Dowiedz się prawdy”. O świcie Margaret ruszyła na północ. Pierwszy trop doprowadził ją do St. Catharines w Kanadzie. W warsztacie blacharskim starszy mężczyzna o imieniu Vince wpatrywał się ze zdumieniem w mercedesa: „Wow… To samochód Dave’a. Pracował tu latem 1985 roku, prawdziwy mężczyzna”. Kilka przecznic dalej Margaret zatrzymała się w barze Vicky’s Diner. Starszy właściciel ożywił się na dźwięk imienia. „Dave? Oczywiście, że pamiętam. Wynajął ode mnie pokój, a potem otworzył mały warsztat stolarski. Pracował, uczył dzieci i pomagał wszystkim. Zmarł jakieś dziesięć lat temu na zawał serca. Spokojnie, w domu, wśród przyjaciół”. Był dobrym człowiekiem. Kiedy Margaret wróciła, ponownie podeszła do Evelyn. Położyła na stole niedawne zdjęcie – David w swoim studio, siwowłosy i uśmiechnięty. Evelyn długo na to patrzyła, po czym wyszeptała: „Żył tak, jak chciał”. Margareta ścisnęła jej dłoń i przez chwilę wydawało się, że przeszłość w końcu odpuściła. Czterdzieści lat czekania rozpłynęło się w jednym cichym uśmiechu.