Bezpański pies co rano upuszcza liść w sklepie – Pewnego dnia właściciel sklepu podąża za nim

Każdego ranka w pobliżu małej studenckiej jadłodajni pojawiał się bezpański pies. Niósł w pysku kartkę papieru i cierpliwie czekał na swoją kolej. Dla większości wydawało się to uroczym żartem, ale dla właściciela, Pedra, ten zwyczaj stał się szczególną częścią jego życia. To właśnie tutaj rok temu pojawił się mały, przestraszony pies – chudy, cichy i ostrożny. Nie podszedł, nie prosił o jedzenie, ale leżał w pobliżu, obserwując. Pedro długo go ignorował, aż pewnego dnia wydarzyło się coś niezwykłego. Pies, później nazwany Lola, podszedł do lady i położył przed nim zielony liść. Spojrzał mu prosto w oczy, jakby oczekiwał wymiany. Pedro był początkowo zdezorientowany, ale potem zdał sobie sprawę: zwierzę naśladowało to, co widział – ludzie płacili kartkami papieru w kształcie liści. Od tego dnia rozwinął się między nimi osobliwy rytuał. Codziennie, dokładnie o 11:00, Lola przynosiła nowy listek i dostawała w zamian kiełbaski. Z czasem Lola stała się prawdziwą gwiazdą. Jej rysunki zdobiły torby i koszulki, a sam lokal zyskiwał na popularności. Dla Pedra nie była reklamą, lecz przyjaciółką. Przygotował jej nawet miejsce pod drzewem: ciepłe łóżko, koc i zabawki. Trwało to aż do dnia, kiedy Lola się nie pojawiła. Początkowo Pedro nie zwracał na nią uwagi – to się zdarza. Ale kiedy następnego dnia się nie pojawiła, jego niepokój zaczął narastać. Studenci postanowili pomóc. Przygotowali plakaty z informacją o zaginięciu i rozwieszali je po całym lokalu. Wszyscy czekali na wieści, ale dni mijały bez śladu. Tydzień później Pedro otrzymał wiadomość: w pobliżu rzekomo potrącono psa. Serce mu zamarło. Okazało się jednak, że to inne zwierzę. Tego wieczoru, wracając do pustego lokalu, Pedro nagle przypomniał sobie pewien szczegół: liście, które przynosiła Lola, zawsze były takie same. A więc go tam przyjęła. Znalazł stary liść, rozpoznał jego gatunek i uświadomił sobie, gdzie takie drzewo mogłoby rosnąć – na starym trawniku obok biblioteki. Udał się tam bez chwili wahania. Początkowo panowała cisza. Tylko wiatr i szelest gałęzi. Był niemal w rozpaczy, gdy nagle usłyszał ciche szczekanie. Pedro rzucił się w stronę, z której dobiegał dźwięk, rozgarnął krzaki i zamarł. To była Lola. Leżała wyczerpana, ale żywa. Dwa małe szczeniaki tuliły się do niej. Wszystko stało się jasne – zniknęła, bo urodziła i ukrywała szczeniaki. Pedro ostrożnie ją podniósł i włożył szczeniaki pod kurtkę, żeby im było ciepło. Nie tracąc czasu, poszedł do weterynarza. Na szczęście nie było tak źle: Lola była słaba, a szczeniaki zdrowe. Po tym Pedro nie miał już wątpliwości. Zbudował dla nich mały domek niedaleko swojego domu i wziął Lolę pod swoją opiekę na zawsze. Teraz codziennie jeździ z nim do pracy, wystawiając głowę przez okno. Nadal jest ulubienicą studentów, ale nie potrzeba już kartki papieru, żeby dostać smakołyk. Teraz ma dom.