Krótki i tragiczny los Diny Sanichara, chłopca, który dorastał wśród wilków i stał się pierwowzorem Mowgliego.

Historia Mowgliego ze słynnej książki Rudyarda Kiplinga jest znana na całym świecie. Jednak w rzeczywistości żył człowiek, którego los był o wiele bardziej tragiczny. Tym człowiekiem była Dina Sanichar, Hinduska, którą wielu uważa za pierwowzór Mowgliego. W lutym 1867 roku grupa myśliwych eksplorowała lasy regionu Bulandshahr w północnych Indiach. W pobliżu jaskini zauważyli wilki i przygotowali się do polowania. Wkrótce jednak wśród zwierząt znaleźli małego chłopca, około sześcioletniego. Dziecko nie odpowiadało na pytania, nie mówiło i zachowywało się jak wilki wokół niego. Myśliwi postanowili nie zostawiać go w lesie i zabrali do sierocińca misyjnego Sikandra w pobliżu Agry. Ponieważ jego prawdziwego imienia nie udało się ustalić, nadano mu nowe imię: Dina Sanichar. Pracownicy sierocińca szybko zauważyli, że chłopiec bardzo różni się od pozostałych dzieci. Poruszał się głównie na czworakach, miał duże trudności z utrzymaniem równowagi na dwóch nogach i wolał surowe mięso od jakiegokolwiek innego pożywienia. Zanim cokolwiek zjadł, Dina zawsze wąchała jedzenie. Najtrudniejszym zadaniem dla opiekunów była komunikacja z chłopcem. Zamiast mówić, warczał, wył i wydawał wilcze dźwięki. Nawet proste gesty nie były skuteczne w nawiązywaniu kontaktu. Z czasem Dina zaczął rozumieć niektóre komentarze opiekunów, ale nigdy nie nauczył się mówić samodzielnie. Eksperci uważają, że wczesny brak ludzkiej mowy w krytycznym okresie rozwoju praktycznie pozbawił go możliwości pełnego opanowania języka. Stopniowo zaczął częściej chodzić wyprostowany, przyzwyczaił się do noszenia ubrań i przestrzegał podstawowych zasad domowych. Według współczesnych, z czasem przejął nawet jeden z nawyków ówczesnych dorosłych – palenie papierosów. Pomimo tych zmian, nigdy nie udało mu się w pełni przystosować do życia w społeczeństwie. Większość jej instynktów i cech behawioralnych pozostała z nią do końca życia. Historia Diny Sanichar nie jest jedynym takim przypadkiem. Oksana Malaya, Ukrainka, zyskała powszechną sławę. Rodzice porzucili ją, gdy była małym dzieckiem, i przez kilka lat żyła wśród bezpańskich psów. Po uratowaniu mówiła słabo, czołgała się na czworakach i naśladowała zachowanie zwierząt. Dzięki wieloletniej rehabilitacji nauczyła się mówić i przystosowała się do życia. Innym znanym przykładem jest indyjski chłopiec Shamdeo, znaleziony w lesie z wilkami. Naoczni świadkowie opisali go jako osobę z przerośniętymi paznokciami, szorstkimi odciskami na dłoniach i stopach oraz niezwykle ostrymi zębami. Podobnie jak Sanichar, nie żył długo. Dina Sanichar zmarła w 1895 roku, w wieku około 35 lat. Przyczyną śmierci była gruźlica, choroba często śmiertelna w XIX wieku. Chociaż spędził większość życia wśród ludzi, nigdy w pełni nie zintegrował się ze społeczeństwem. Na zawsze pozostał człowiekiem rozdartym między dwoma światami – naturą i cywilizacją.